WPATH-geschiedenis

Aanleiding

WPATH-geschiedenis kwam tot stand na een groeiend besef dat het Dutch Protocol berust op één kleine cohortstudie (De Vries 2014) en niet randomized was. Stijgende aanmeldingen, een sterk veranderde patiëntenpopulatie (toename vrouwelijk geboren adolescenten, oververtegenwoordiging van autisme en comorbiditeit) en hoger gerapporteerde spijt- en detransitiecijfers vroegen om herziening. De druk om de evidentiebasis transparant en methodologisch zuiver te beoordelen kwam zowel van clinici als van zorginstanties.

Methodologie van het onderzoek

Systematische reviews die ten grondslag liggen aan de herzieningen gebruiken GRADE of vergelijkbare methodiek. De conclusie is consistent: de bewijskracht voor puberteitsremmers en cross-sex hormonen bij minderjarigen is zeer laag. Dit komt door kleine steekproeven, korte follow-up, hoge uitval en gebrek aan controlegroepen. NICE (2020, 2021), SBU (2022) en de Cass Review (2024) kwamen onafhankelijk tot dezelfde conclusie. Dit zijn niet de oordelen van losse critici maar van nationale evidentie-instituten.

Beleidsgevolg

De aanbeveling is dat medicalisering bij minderjarigen alleen plaatsvindt in onderzoekssetting, met psychosociale zorg als eerste lijn. Zweden (Socialstyrelsen 2022), Finland (COHERE 2020) en het Verenigd Koninkrijk (Cass 2024, NHS-England) hebben dit in nationale richtlijnen vertaald. De Karolinska-kliniek had dit beleid al in mei 2021 eenzijdig ingevoerd, jaren voor de definitieve Cass-rapport. Noorwegen (Ukom 2023) volgde met soortgelijke conclusies.

Internationale doorwerking

Soortgelijke heroverwegingen vinden plaats in Frankrijk (Académie nationale de médecine, 2022), Denemarken en delen van de Verenigde Staten (Florida, Texas en andere staten). De ontwikkeling staat haaks op de WPATH SoC-8 (2022) die ruimere medicalisering toelaat; dit verschil is voer voor wetenschappelijk debat. Levine en Hruz beargumenteren dat de WPATH-richtlijn methodologische standaarden niet haalt en eerder consensus- dan evidence-based is.

Betekenis voor Nederland

De Nederlandse Kwaliteitsstandaard Transgenderzorg-Somatisch (2018) is nog niet vergelijkbaar herzien. Critici, onder wie Biggs (2023), wijzen op de oorspronkelijke methodologische zwakte van het Dutch Protocol en pleiten voor een Nederlandse Cass Review. Het Amsterdam UMC heeft tot dusver geen vergelijkbare systematische herziening van eigen beleid gepubliceerd; dit terwijl het beleidskader in andere Europese landen al twee tot vier jaar is omgegooid.

Context binnen het transgenderdebat

Dit onderwerp staat niet op zichzelf. De Cass Review (2024), het NICE-evidence-review (2020, 2021), SBU (Zweden, 2022) en COHERE (Finland, 2020) bieden samen het overzicht waarbinnen vrijwel elk thema rond transgenderidentiteit moet worden geplaatst. Hun gezamenlijke conclusie is dat de evidentiebasis voor medische transitiebehandelingen bij minderjarigen zwak is en dat psychosociale zorg eerste lijn moet zijn. Wie alleen naar afzonderlijke studies kijkt, mist deze convergentie van internationale conclusies.

1. Cass H. Independent Review of Gender Identity Services for Children and Young People: Final Report. London: NHS England; 2024.
2. National Institute for Health and Care Excellence. Evidence review: Gonadotrophin releasing hormone analogues for children and adolescents with gender dysphoria. London: NICE; 2020.
3. Statens beredning för medicinsk och social utvärdering. Hormonbehandling vid könsdysfori - barn och unga. Stockholm: SBU; 2022.
4. Council for Choices in Health Care in Finland (COHERE). Recommendation of the Council for Choices in Health Care in Finland: Medical treatment methods for dysphoria related to gender variance in minors. Helsinki: COHERE; 2020.
5. Socialstyrelsen. Vård vid könsdysfori hos barn och unga - kunskapsstöd med rekommendationer till hälso- och sjukvården. Stockholm: Socialstyrelsen; 2022.
6. Hilden M. Outcomes of pediatric gender identity service - Finland 1996-2019. UKOM/THL report. Helsinki; 2023.