David Cauldwell (1949)

Achtergrond

David Cauldwell (1949) speelde een rol in de wetenschappelijke conceptualisering van transgender-verschijnselen. Het werk is van historisch belang, maar moet worden beoordeeld op de stand van de wetenschap van zijn tijd. De publicaties verschenen in een periode waarin diagnostische precisie en empirische standaarden anders waren dan vandaag, en moeten in die context worden gelezen.

Belangrijkste bijdragen

Cauldwells bijdrage is vooral terminologisch: met "psychopathia transexualis" gaf hij een naam aan de wens om van geslacht te veranderen, die hij als psychische stoornis zag. Operatieve geslachtsaanpassing wees hij af (bron).

Methode en context

Cauldwell schreef vooral populair-wetenschappelijk, in het tijdschrift Sexology, en ging uit van een casus; systematisch onderzoek deed hij niet (bron).

Hedendaagse beoordeling

In de latere literatuur geldt Cauldwell vooral als bedenker van de term; Harry Benjamin maakte "transseksualisme" in de jaren vijftig en zestig gangbaar.

Erfenis

David Cauldwell (1949) blijft een referentiepunt in de literatuur. Het is een onderdeel van een ontwikkellijn die loopt van Hirschfeld (1910) via Benjamin (1966), Stoller (1968) en Blanchard (1989) naar de huidige diagnostische handboeken en richtlijnen. Kennis van deze lijn is voor lezers van het transgenderdebat onmisbaar; hedendaagse claims dat de wetenschap pas in 2020 over transgenderzorg zou gaan, miskennen meer dan honderd jaar voorafgaande klinische literatuur.

Context binnen het transgenderdebat

Dit onderwerp staat niet op zichzelf. De Cass Review (2024), het NICE-evidence-review (2020, 2021), SBU (Zweden, 2022) en COHERE (Finland, 2020) bieden samen het overzicht waarbinnen vrijwel elk thema rond transgenderidentiteit moet worden geplaatst. Hun gezamenlijke conclusie is dat de evidentiebasis voor medische transitiebehandelingen bij minderjarigen zwak is en dat psychosociale zorg eerste lijn moet zijn. Wie alleen naar afzonderlijke studies kijkt, mist deze convergentie van internationale conclusies.

1. Blanchard R. The classification and labeling of nonhomosexual gender dysphorias. Arch Sex Behav. 1989;18(4):315-34.
2. Zucker KJ. Adolescents with gender dysphoria: reflections on some contemporary clinical and research issues. Arch Sex Behav. 2019;48(7):1983-92.
3. American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, Text Revision (DSM-5-TR). Washington, DC: APA; 2022.
4. Cass H. Independent Review of Gender Identity Services for Children and Young People: Final Report. London: NHS England; 2024.